Jamm, í dag er fjórði desember sem þýðir einfaldlega að í dag eru tuttugu dagar til jóla og kannski merkilegra er að í dag á ég afmæli Góður dagur í alla staði og enn sem komið er, vel heppnaður!  Ég kom við í bakaríi á leiðinni í vinnuna í morgun og bauð vinnufélögunum upp á smá morgunverð sem ég held að hafi bara verið vel þegið. Annars vorum við að rabba saman í í kaffinu í dag og að gamni okkar fórum við að tala um stjörnumerkin og karaktera tengdum þeim og í ljós kom að það eru þó nokkrir bogmenn sem vinna á litla vinnustaðnum mínum, þið getið bara rétt ímyndað ykkur álagið á hitt samstarfsfólkið

Í kvöld á ég svo von á einhverjum í kaffi, veit ekki alveg hverjir koma en það verður heitt á könnunni fyrir þá sem eiga leið framhjá. Annars hef ég ekki gert mikið af því að halda upp á afmælið mitt en endurum og eins þá leggur einhver leið sína að dyrunum mínum, bara heppin sé með þeim og að ég sé heima!

Í dag er fyrsti dagur aðventu og ummerki þeirra tímamóta má sjá víða um borg og bæ. Gluggar og garðar, jafnvel margir bílar, glitra af ljósum og öðru jólaskrauti svo að hrein unun er á að líta á, sérstaklega fyrir jólasjúkling eins og mig Ég hef reyndar oft velt því fyrir mér hvers vegna fólk finnur fyrir jólastressi og fer í kerfi á þessum árstíma þar sem þessi tími hefur ætíð verið minn allra uppáhaldstími ársins. Kannski er leyndarmálið að láta ekki kaupmanninn stjórna sér eða þessar gengdarlausu auglýsingar sem dynja á heimsbyggðinni í desember hafa áhrif á budduna. Mín trú hefur ætíð verið sú að jólin og hátíðin öll sé eitthvað sem maður á að njóta, bæði með sjálfum sér og með öðrum, borða góðan mat og líta í bók. Persónulega upplifi ég desembermánuð sem vellíðan, tibreytingu í annars litlausan heim, ef svo má að orði komast, og að mínu mati er aldrei hægt að skreyta of mikið eða nota of mikið af ljósum!

Boston er frábær borg, hún er evrópsk að megninu til og maturinn þar er dásamlegur. Meira að segja morgunverðarstaðurinn sem við Íslendingarnir flykktust að á milli sex og hálfsjö á morgnana var með úrvalshráefni og fimmstjörnukokka. Við trömpuðum um borgina í skítakulda og slabbi en ekkert gat skyggt á skemmtilegar byggingar og það ljúfa fólk sem borgin inniheldur. Það sama verður hins vegar ekki sagt um þetta hótel sem við gistum á Að segja að þetta hótel sé “tómlegt” getur aldrei nægjansamlega lýst þessu apparati sem Flugleiðir býður upp á. Til að mynda var ekkert lobbý, bara afgreiðsluborðið og fimm stólar. Þetta þýðir að þarna var enginn bar og enginn veitingastaður. En til að líta á björtu hliðarnar þá var reyndar sjálfssali þar sem þú gast fengið kaffi en það var eina kaffið sem í boði var á þessu hóteli. Klósettkassarnir láku í flestum herbergjum og það var enginn hiti á herberginu okkar. Teppi á rúmum og lak til að breiða yfir sig á nóttunni þrátt fyrir að úti væri -3°C og mikill raki. Til að kóróna þetta allt saman þá var verið að endurnýja hluta af hæðinni okkar þannig að kl. 6 þann morgun sem við áttum að fara heim þá var byrjað að rífa út innréttingar í herberginu við hliðina á okkur. Þetta er náttúrulega helber dónaskapur af hálfu hótelsins. Það eina góða sem hægt er að segja um Midtown hotel í Boston er að það er vel staðsett í miðbænum. En það er líka það allra einasta eina. Þeir sem segja að hótel skipti ekki máli á ferðalögum, því að maður er bara þar til að sofa, geta að mínu mati bara átt sig því að það bara alls ekki rétt. Hvernig á maður til dæmis að njóta ferðarinnar ef maður getur ekki sofið á nóttunni vegna þess að klósettkassinn lekur eða vegna þess að veggirnir eru svo þunnir að maðurinn í næsta herbergi heldur fyrir þér vöku því hann hrýtur svo hátt?

En ferðin í heild var samt sem áður frábær. Ég náði að versla megnið af jólagjöfunum og eiga notarlegar stundir með frábæru fólki. Ég eyddi hálfum degi í Barnes&Nobel sem er risastór bókabúð og kaffistaður. Algjör draumur fyrir “erlendan” bókasjúkling eins og mig.

Sá tími nálgast óðfluga að við hjónin höldum út fyrir landsteinana og á vit ævintýra. Já, land tækifæra, réttlætis, víðsýnis og jafnréttis. Lands þar sem allir eru jafnir, sama hvaða hörundslit menn bera eða hvaða kyn er kippt í. Að sjálfsögðu er ég að tala um USA, Gullna landið. Til Boston er förinni heitið enda $ á skidogingenting um þessar mundir. Ég hef svo sem ekki planað nein stórfelld innkaup en hef legið svolítið á netinu og rýnt til bókabúða og hef komist að því að ekki svo langt frá hótelinu okkar er risabókamarkaður sem vert er að skoða nánar þegar út er komið. Ég veit ekki hvað það sem heillar mig svona mikið varðandi bækur og búðir sem þær tilheyra en það er hægt að skilja mig eftir í svona búðum og fimm klukkustundum seinna er ég þar enn og ekki búin að fá leið ennþá. Bækur eru heillandi heimur í mínum huga. Þar getur maður tekið þátt í ævintýrum sem ekki eru í boði í raunveruleikanum, orðið einhver annar í smástund. Það er heillandi. En sem sagt þá styttist óðum í að við förum út og það er ágætis tilhlökkunarefni, sérstaklega núna þegar það er farið að dimma og veturinn langur framundan. Þá er gott að geta talið tímann í eitthvað skemmitlegt og upplífgandi. Ég er t.d. alltaf að líta á klukkuna og athuga hvort ekki sé komin næsta vika

Ef marka má bloggleysi hjá kellu undanfarnar vikur og mánuði, já jafnvel má orðið telja þetta í árum, þá mætti halda að búið væri að gera tölvuna upptæka Enginn hefur þó bankað á dyrnar og tekið græjurnar þótt ætla mætti, bara eitthvað slen og kannski er bara kominn tími til að taka þátt í lífinu á ný. Til að mynda byrjaði ég á því þennan mánuðinn að breyta dagatalinu hérna frammi í eldhúsi. Hoppaði um þrjá mánuði fram í tímann og allt í einu var ekki lengur ágúst heldur nóvember. Að sjálfsögðu snardimmdi úti við þennan gjörning og jólaljós spruttu fram í gluggum hússins hérna á móti.

Við hófum okkar aðra glasafrjóvgun á þessu ári (fimmtu allt í allt) núna í septemer og lukum henni í október. Svarið var jákvætt til að byrja með en eitthvað hefur verið að og eftir þrjár vikur var þetta búið hjá okkur. Planið var að bíða í ár, fara aftur næsta haust, en læknirinn minn vildi að við færum fyrr, ég væri ekki að yngjast (hans orð) svo að næsta mars byrjum við aftur, eina ferðina enn. Það er því ljóst að ég verð aldrei atvinnulaus, ég get alltaf fengið vinnu á saumastofu sem nálarpúði enda lít ég út eins og gatasigti.

Til að lyfta okkur aðeins upp ætlum við að leggjast í ferðalög í millitíðinni. Við erum svo lánsöm að okkur er boðið til Boston í þessum mánuði og til að toppa það örlítið þá hef ég fest kaup á ferð til Glasgow í desember. Notabene, þetta eru ekki verslunarferðir heldur verður Steini að vinna í Boston og Glasgow er punktaferð í boði Icelandair í þeim tilgangi einum að komast úr viðjum vanans í smá tíma, setjast inn á einhvern góðan pöbb, rölta um og þess háttar,  enda eru búðarferðir ekki mitt uppáhald og þar sver ég mig ekki í ættina mína.

Annars er að koma yfir mig einhver jólafílingur. Bæjarfélagið okkar og þau sem í kringum okkur eru, eru í óða önn að koma fyrir jólatrjám á almannafæri þessa dagana og jólaseríur eru farnar að gægjast út um glugga víða um bæ. Að sjálfsögðu samsinnti ég Steina hérna í gærkvöldi um að þetta væri allt of snemmt en gat samt sem áður varla slitið mig frá eldhúsglugganum og jólaljósunum í næsta húsi og var í huganum að fara yfir seríulagerinn okkar sem staðsettur er  inni í kompu, þó varla mikið lengur.

Það ætti að vera býsna erfitt að koma maka sínum á óvart eftir átján ára sambúð en það er lengi von á einum eins og ég komst að núna nýverið. Við hjónakornin eyddum nokkrum dögum (og nóttum) vestur á Mýrum sem er einn, ef ekki sá eini fyrir utan heimilið sjálft, af okkar griðarstöðum. Vogur á Mýrum er stórt gamalt einbýlishús, byggt upp úr 1975 í þessum stíl sem svo mikið einkennir gamla bóndabæi á landinu, stórt og mikið hús með sér lokaðri svefnherbergisálmu, fjögur svefnherbergi og baðherbergi, frammi er stór tvöföld stofa/borðstofa og risastórt eldhús, inn af eldhúsinu er annar inngangur inn í húsið og þar er annað baðherbergi, hitakompa og stórt hol. Húsið sjálft stendur eitt og sér við sjóinn og ekki annað hús í námd þótt að ljós frá öðrum bæjum gægist út úr myrkrinu þegar litið er náið út um glugga.

Eitt kvöldið fór Steini fyrr inn að sofa en ég lá eins og skata í sófanum og horfði á sjónvarpið. Þegar leið örlítið fram að miðnætti var mér orðið órótt því að hús af þessari stærðargráðu gefa frá sér hljóð sem hús ættu annars ekki að gera og niðurinn í sjónum sem annars er ákaflega róandi var farinn að skera í taugaendana. Ég ákvað því að tími væri kominn að ganga til hvílu. Ég reyndi að vera ofurróleg á meðan ég slökkti á sjónvarpinu og snyrti til á stofuborðinu og gerði mitt besta að líta aldrei út um stofugluggana, sem var erfiðara en ætla mætti þar sem þeir þekja langsum vegginn í stofunni. Maður veit aldrei hvað kann að leynast rétt fyrir utan glugga á stöðum sem þessum. Ég gat ekki fyrir mitt litla líf slökkt öll ljósin í stofunni, gat ekki hugsað mér að labba inn í eldhús með myrkrið í bakið. Þegar í eldhúsið kom setti ég glasið mitt í uppþvottavélina, ennþá pollróleg en með herping í brjóstinu því að ég fann að hræðslan var alveg að ná tökum á mér. Þar sennilega ekki að minnast á að ljósið í eldhúsinu var einnig skilið eftir logandi þegar ég svo opnaði hurðina inn á svefnganginn, steig innfyrir og lokaði hurðinni á eftir mér. Eftir að hafa burstað í mér tennurnar og notað salernið (og skilið eitt baðljós eftir logandi) nánast fleygði ég mér inn um svefnherbergisdyrnar og undir sæng þar sem ég lá skjálfandi í nokkrar mínútur. Það var þá sem runnu á mig tvær grímur. Var þetta Steini sem lá við hliðina á mér eða var þetta eitthvað annað. Það tók mig nokkurn tíma að manna mig upp í að rúlla mér upp við hliðina á þessum líkama (ef þetta var þá líkami) sem lá hinum megin í rúminu. Þegar þangað var komið hlustaði ég vel eftir kunnuglegum andardrætti, teygði hendina út í myrkrið og fann andlit sem ég svo grandskoðaði með fingrum vinstri handar. Jú, þetta var hann Steini. Mér leið mikið betur en náði samt ekki að sofna alveg strax. Morguninn eftir hafði Steini að orði hversu mörg ljós væru logandi. Ég horfði á hann og sagði svo með seymingi: Þú skildir mig eftir eina frammi í stofu í gærkveldi! Hann horfði á mig með mikilli undrun og spurði hvað það kæmi málinu við. Ég varð kjaftstopp og sagði: Þú veist hvað ég er myrkfælin! Ég verð að segja, ég hef aldrei séð slíka undrun á einu andliti fyrr. Hvað áttu við? Spurði hann, þú hefur aldrei verið myrkfælin!

Sennilega hefur sami slíki undrunarsvipur komið á mig þegar þessi orð komu út úr honum. Ég hef nefninlega alltaf verið ónáttúrulega myrkfælin, svo mikið að ég svaf í sama rúmi og systir mín þar til ég var þrettán ára gömul og hún flutti til London. Ég spurði Steina hvort hann virkilega meinti þetta og svarið var að ég hefði bara aldrei minnst á þetta við hann áður! Ég varð ákaflega hvumsa á þessu, hef ég virkilega búið með sömu persónunni í átján ár og aldrei gefið til kynna að ég er hrædd við myrkrið?

Hér á árum áður var sú krafa gerð að kunna íslensku til að fá vinnu. Þeir dagar eru nú taldir, sælla minninga um móðurmálið. Í dag er gerð sú krafa að maður geti bjargað sér á pólsku til þess eins að geta verslað í Bónus. Undanfarna mánuði, kannski svona ár aftur í tímann, er orðið æ algengara að afgreiðslufólk sé af erlendu bergi brotin sem oftar en ekki getur valdið brotalöm í samskiptum viðskiptavina og afgreiðslufólks. Ekki eru allir viðskiptavinir þessara verslanna tunguliprir á annað mál en móðurmálið og ef einhver vandræði verða við afgreiðslu, t.d. ranglega verðlagðar vörur þegar komið er á kassa eða ef það vantar kvittanir fyrir kaupunum, getur vandræði vegna tungumáls orðið stórmál. Eins og svo oft áður var ég að versla í Bónus eftir vinnu í dag. Fór með henni systur minni sem lenti á kassa við hliðina á mér. Sú sem afgreiddi mig var pólsk og talaði ekki eitt orð í íslensku og fóru öll okkar samskipti fram á ensku sem hún vart gat gert sig skiljanlega á. Á undan mér var eldri kona sem ekki talaði ensku en var með sterkan hreim sem kenndi hana við austurland. Það gerðist að mínar vörur rugluðust við hennar þrátt fyrir að spjald væri á milli þess sem ég var að kaupa og hennar vara. Þetta skapaði meira en korterstöf á afgreiðslunni og loka varð kassanum og þeim sem á eftir mér voru þurftu að leita á aðra kassa. Þetta leystist svo farsællega, engu blóði var úthellt í þetta skiptið. Þegar ég var búin að setja mitt í poka rölti ég yfir til systur minnar og hjálpaði henni við að setja í poka. Þegar búið var að borga bað hún um kvittun. Það gekk ekki sem best að fá stúlkuna, sem einnig var pólsk, að skilja hvað kvittun væri. Systir mín þurfti að kenna stúlkunni að útbúa kvittun. Það var gert með því að hún Anna tók kvittunarblað og stakk því í kassaprentarann og ýtti á enter. Ekki þýddi að segja stúlkunni á ensku hvernig þetta væri gert, hún kunni ekki ensku. Ég er ekki að sakast við þessar stúlkur því að á einhverju þurfa þær að lifa, en er ekki kominn tími til að þessar verslanir kenni starfsfólki sínu á þær græjur sem þau þurfa að vinna með? Að mínu mati er það alfarið á herðum yfirmanna og eiganda þessara verslanna að kenna sínu starfsfólki almennilega á starfið áður en því er hent í djúpu laugina með oft á tíðum, tannhvössum íslendingum.

En að öðru.

Síðasta miðvikudag, 22 ágúst, var ár liðið frá því hún mamma lést. Þetta var erfiðari dagur en mig grunaði þegar ég fór á fætur að morgni þess dags. Í huganum rifjaði ég upp allt það sem ég gerði þann dag fyrir ári síðan og hverju ég hvíslaði í eyra móður minnar þar sem hún lá hreyfingarlaus í rúminu. Ég vona að hún hafi heyrt allt sem ég hvíslaði að henni og tekið það með sér þangað sem hún fór.

Til að heiðra minningu hennar sem og Sæma, fórum við, ég, Steini, Oddný, Jón bróðir hennar mömmu, konan hans Ólöf og dóttir þeirra, Guðrún Björk, á veitingahúsið Ask síðastliðið miðvikudagskvöld. Anna systir, Guðmann og Aron Tómas voru í sumarfríi en voru með okkur í huganum. Askur var einn af uppáhalds veitingastöðum mömmu og Sæma. Svo mikið var hann í uppáhaldi hjá þeim að hún Oddný hafði það að orði að hún hefði aldrei farið út að borða öðruvísi en að fara á Ask. Þetta segir sennilega mest um staðinn. Við áttum notalega kvöldstund og voru tveir aukastólar við borðið sem mér fannst ákaflega notalegt, einn stóll fyrir mömmu og annar fyrir Sæma. Það var auðvelt að ímynda sér að þau hefðu bara brugðið sér frá örskamma stund.

Það er vægast sagt nammi namm í ofninum núna Svínalund með banönum og karrírjóma! Er hægt að biðja um betra veður en það?! Þetta var svo að segja þjóðarrétturinn hennar mömmu minnar, enginn eldaði réttinn betur en hún. En sem betur fer kenndi hún mér að gera þennan rétt og núna get ég skutlað þessu á pönnu og inn í ofn án þess að skammast mín of mikið.

Mikið agalega langaði mér að fara á gey-pride síðasta laugardag, hef undanfarin ár farið með mömmu en vegna óviðráðanlegra orsaka komst hún ekki í ár svo að ég sat heima og horfði á þetta í sjónvarpinu. Ég reyndi að fá Steina með mér í bæinn en það var ekki til að tala um. Ég komst nefninlega að því að vera gay er bráðsmitandi, skv. Steinabóka í það minnsta svo að við sátum heima. Sennilega er líka smitandi að horfa á þetta í sjónvarpinu þar sem ég sat ein við skjáinn.

Við eigum von á Teddu í kvöld og er hún kærkomin, en alltof sjaldséður gestur. Eins og öðrum vinum mínum kynntist ég henni í gegnum vinnuna mína en mér til mikillar hrellingar var síðasti vinnudagurinn hennar með mér í dag. Hún hefur sagt skilið við LSH og horfir nú til bjartari framtíðar á vinnumarkaðinum, enda er þar gull af stúlku að ræða svo að ekki er ég svo ýkja hissa á því. Bæði persónulega og vinnulega, ef svo má að orði komast og það er mér að mæta ef ekki verður komið fram við hana að verðleikum á nýja staðnum. Af öðrum fréttum er það helst að hún Oddný er að koma aftur til mín í viku Fjölskyldan er að fara í vikuferð í bústað og litla prinsessan er að byrja í mentaskóla og var kynning þar í dag og svo byrjar ballið hjá henni næsta miðvikudag svo að ekki gat hún notið þess að fara í bústað með mömmu, pabba og lillabró. En ég græði svo sannarlega á því. Þetta er spennandi tími í lífi hennar, ég meina, byrja í menntaskóla aðeins fimmtán ára (er einu ári á undan í skóla) og ég fæ að taka virkan þátt í því, fara með henni að kaupa bækurnar og heyra um fögin sem hún er að fara í og öllu öðru sem þessu tilheyrir. Til að halda upp á herlegheitin þá geri ég ráð fyrir að fara með hana eitthvað á kaffihús og eiga tíma með henni. Það verður að segjast eins og er að hún Oddný er ákaflega skýr og ég uppgötvaði að þegar hún var hérna um daginn að hún er einnig mikill félagi, skrýtið að hugsa til þess að hún fer að hætta að vera unglingur og verða ung kona. Hvert fór tíminn eiginlega?

Af okkur Steina er ekki mikið að frétta, nema kannski það að við erum aftur að gera tilraun til að fjölga mannkyninu, byrjum á nýrri meðferð á laugardaginn í næstu viku. Kannski er þetta epicdæmi þar sem að þann 22. ágúst verður komið ár síðan hún mamma flutti á efri hæðina svo að kannski sér hún sér fært á þessum tímamótum að leggja inn fyrir mig gott orð svo að glasa gangi í þetta skiptið, nú, ef ekki þá reynum við bara aftur seinna.

Jamm, það hefur nú ekki verið mikið um að vera hjá Gillunni undanfarnar vikur og mánuði ef satt skal segja. Lífið hefur nú bara gengið sinn vanagang og þegar litið er um öxl og sumarið tekið í heild sinni inn í myndina stendur að sjálfsögðu upp úr þetta óvanalega hlýja veður sem hefur vafið sig í kringum landann, allavega hérna á suðvesturhorninu.

Það helsta sem hefur verið um að vera er að hún Oddný mín hefur verið hjá okkur síðustu tvær vikur þar sem mamma hennar hefur verið að spóka sig um í Grikklandi. Við græddum heilmikið á því, það hefur verið ákaflega ljúft að hafa stelpuna hérna og tómlegt núna eftir að hún fór aftur til síns heima í gær. Var hálfpartinn að leita eftir henni hérna í gærkvöldi en fann bara óhreinan þvott af henni sem er núna, í þessum rituðu orðum í þvottavélinni.

Aðrar fréttir eru þær að við höfum núna skipt um farartæki, skiptum Skodanum upp í jeppabíl, Nissan Patrol 2000 módel. Þarna er draumurinn hans Steina orðinn ljóslifandi og ekki lengra í hann en nokkur skref frá heimili og út á bílaplan. Reyndar er þetta margra ára draumur af Steina hálfu. Í gamla daga átti hann Dodge og eftir hann lét þann bíl af hendi hefur draumurinn ávallt verið að eignast annan jeppa. Ég aftur á móti er ekki eins hrifin. Ekki að ég treysti mér ekki til að keyra þetta monster heldur eru nú dagar Kringlunnar og jafnvel Smáralindar taldir, nema að ég fái far eða taki Strætó. Það er nefninlega ekkert grín að parkera þessum risa í bílastæðahúsum eða -kjöllurum þar sem þröngt er á milli stæða. Og Steini minn, hann er úti að leika sér á og með bílinn í flestum ef ekki öllum sínum frístundum og er svo til hættur að leika við mig. Til að sætta mig við þetta þá hugsa ég að þessi bíll eigi eftir að koma sér vel í vetur, þegar báðir snjódagarnir láta sjá sig.

Já hún Hulda mín á afmæli í dag!

Þetta er frábær stelpa, góður vinur og til í flest, innan skynsamlegra marka þó! Þar sem aldur er ákaflega afstæður þá vil ég ekki gefa það upp hér hversu árafjöldinn er orðinn mikill en segi að hún Hulda mín er tvítug með tuttugu ára lífsreynslu!

Elsku ljósið mitt, til hamingju með daginn!